تیک اعضای بدن

فهرست
بررسی اجمالی
درمان

تیک ها حرکات سریع و مکرر عضلانی هستند که منجر به کنترل ناگهانی و دشوار لرزش ها یا صداهای بدن می شوند.

آنها در کودکی نسبتاً شایع هستند و به طور معمول اولین بار در حدود 5 سالگی ظاهر می شوند. خیلی اوقات می توانند از بزرگسالی شروع کنند.

تیک ها معمولاً جدی نیستند و به طور معمول با گذشت زمان بهبود می یابند. اما آنها می توانند ناامیدکننده باشند و در انجام کارهای روزمره اختلال ایجاد کنند.

سندرم تورت ، اصطلاحی است که وقتی تیک ها بیش از یک سال دوام داشته باشند ، به طور جداگانه پوشانده می شود.

انواع تیک ها

تیک انواع مختلفی دارد. بعضی از آنها بر حرکت بدن (تیک های حرکتی) تأثیر می گذارند و برخی دیگر منجر به صدا می شوند (تیک های صوتی یا صوتی).

نمونه هایی از تیک ها عبارتند از:

پلک زدن ، چین و چروک بینی یا گریم زدن
تکان دادن یا کوبیدن سر
کلیک کردن روی انگشتان
دست زدن به افراد یا چیزهای دیگر
سرفه ، غر زدن یا بو کشیدن
تکرار صدا یا عبارت – در تعداد کمی از موارد ، این ممکن است امری ناپسند یا توهین آمیز باشد
تیک ها می توانند به طور تصادفی اتفاق بیفتند و ممکن است با مواردی مانند استرس ، اضطراب ، خستگی ، هیجان یا شادی همراه باشند. اگر در مورد آنها صحبت شود یا روی آنها تمرکز شود ، بدتر می شوند.پس بهتر است به فرد نگوییم این کار را نکن

آنها غالباً با احساس ناخوشایندی شروع می شوند که در بدن جمع می شود تا زمانی که توسط تیک برطرف شود – که به اصطلاح معروف است – گرچه گاهی اوقات می توانند تا حدی سرکوب شوند.

درباره انواع رایج تیک ها بیشتر بخوانید.

چه موقع به پزشک مراجعه کنیم

تیک ها معمولاً جدی نیستند و به مغز آسیب نمی رسانند.

اگر خفیف هستند و مشکلی ایجاد نمی کنند ، لازم نیست همیشه به پزشک مراجعه کنید. گاهی اوقات می توانند به همان سرعتی که ظاهر می شوند ناپدید شوند.

اگر نگران تیک های خود یا فرزندتان هستید ، به پشتیبانی یا مشاوره یا تیک ها احتیاج دارید ، به پزشک مراجعه کنید:

بسیار منظم اتفاق می افتد ، یا مکرر یا شدیدتر می شود
باعث مشکلات عاطفی یا اجتماعی مانند خجالت ، قلدری یا انزوای اجتماعی شود
باعث درد یا ناراحتی می شود (بعضی از تیک ها باعث می شود فرد به طور تصادفی به خودش آسیب برساند)
در فعالیت های روزمره ، مدرسه یا کار دخالت کنند
همراه با خشم ، افسردگی یا آسیب به خود هستند
پزشک باید بتواند تیک ها را از توصیف آن تشخیص دهد و در صورت امکان ، آن را ببیند. ضبط یک فیلم کوتاه می تواند مفید باشد ، اما مراقب باشید هنگام فیلمبرداری زیاد به تیک توجه نکنید زیرا این امر باعث بدتر شدن آن می شود.

درمان تیک

اگر تیک خفیف باشد و هیچ مشکل دیگری ایجاد نکند ، همیشه به درمان نیاز نیست. نکات مربوط به خودیاری ، مانند پرهیز از استرس یا خستگی ، اغلب برای اکثر افراد بسیار مفید است.

اگر تیک شدیدتر است و فعالیتهای روزمره را تحت تأثیر قرار می دهد ، ممکن است روشهای درمانی با هدف کاهش دفعات بروز تیک توصیه شود.

درمان های اصلی تیک عبارتند از:

درمان معکوس عادت – این هدف به شما یا فرزندتان کمک می کند حرکات عمدی را که “با تیک” رقابت می کند یاد بگیرید ، بنابراین تیک نمی تواند همزمان اتفاق بیفتد
مداخله رفتاری جامع برای تیک ها (CBiT) – مجموعه ای از تکنیک های رفتاری برای کمک به یادگیری مهارت های کاهش تیک
قرار گرفتن در معرض پیشگیری از پاسخ (ERP) – این هدف به شما کمک می کند تا کودک یا کودک شما به احساسات ناخوشایندی که اغلب قبل از تیک احساس می شود عادت کند ، که می تواند باعث جلوگیری از بروز تیک شود
همچنین داروهایی وجود دارند که می توانند به کاهش تیک کمک کنند. اینها ممکن است در کنار روشهای درمانی روانشناختی یا پس از آزمایش ناموفق این روشها مورد استفاده قرار گیرند.

در مورد نحوه درمان تیك بیشتر بخوانید.

تیک چه مدت طول می کشد؟
در بیشتر موارد ، تیک ها با گذشت زمان بهبود می یابند یا کاملاً متوقف می شوند.

بعضی اوقات ممکن است فقط چند ماه دوام بیاورند ، اما اغلب طی چندین سال می آیند و می روند.

آنها به طور معمول از حدود 8 سالگی تا سن نوجوانی شدیدتر هستند و معمولاً پس از بلوغ شروع به بهبود می کنند.

علل تیک
مشخص نیست که چه چیزی باعث تیک می شود. تصور می شود که اینها به دلیل تغییر در قسمتهای مغز هستند که حرکت را کنترل می کنند.

آنها می توانند در خانواده ها دیده شوند و احتمالاً در بسیاری از موارد علت ژنتیکی وجود دارد. آنها همچنین اغلب در کنار سایر شرایط اتفاق می افتند ، مانند:

اختلال بیش فعالی و نقص توجه (ADHD)
اختلال وسواس اجباری (OCD)
تیک ها گاهی اوقات با مصرف داروهای غیرقانونی مانند کوکائین یا آمفتامین تحریک می شوند و گاهی اوقات به دلیل بیماری های جدی تر مانند فلج مغزی یا بیماری هانتینگتون ایجاد می شوند.

درمان تیک

تیک ها همیشه ملایم نیستند که باید درمان شوند ، اما در صورت شدید بودن و یا تداخل در زندگی روزمره ، درمان ها در دسترس هستند.

بعد از چند سال بسیاری از تیک ها سرانجام از بین می روند یا بهبود می یابند. اما ، اگر درمان نشود ، تیک های شدیدتر می توانند مسائلی مانند مشکلات در مدرسه یا مشکلات اجتماعی را ایجاد کنند.

نکات خودیاری
کارهای ساده ای وجود دارد که می توانید انجام دهید و به بهبود تیک های کودک یا فرزندتان کمک می کند.

از استرس ، اضطراب و بی حوصلگی پرهیز کنید – به عنوان مثال ، سعی کنید یک فعالیت آرامش بخش و لذت بخش را پیدا کنید (مانند ورزش یا سرگرمی). توصیه های بیشتر در مورد کاهش استرس ، روش های کاهش اضطراب و کمک به کودک مضطرب را بخوانید
از خستگی زیاد خودداری کنید – سعی کنید هر زمان که ممکن است خواب خوبی داشته باشید. چند نکته خوب خواب و راه های مبارزه با خستگی را بخوانید
سعی کنید تیک کودک خود را نادیده بگیرید و زیاد در مورد آن صحبت نکنید – جلب توجه به آن ممکن است باعث بدتر شدن آن شود
به کودک در هنگام وقوع تیک نگویید” نکن”
به کودک خود اطمینان دهید که همه چیز خوب است و هیچ دلیلی برای احساس خجالت او وجود ندارد
به افراد دیگری که به طور منظم با آنها در تماس هستید اجازه دهید از تیک ها اطلاع داشته باشند ، بنابراین آنها از آنها آگاه هستند و می دانند در هنگام بروز عکس العمل نشان ندهند
اگر کودک شما مدرسه را مشکل می بیند ، با معلم او در مورد راه های مقابله با این مسئله صحبت کنید. به عنوان مثال ، اگر تیک هایشان به خصوص بد باشد ، ممکن است به آنها اجازه دهد از کلاس خارج شوند.

به همین ترتیب ، اگر تیکی دارید که کار را برای شما دشوار می کند ، با کارفرمای خود صحبت کنید تا از کمک و پشتیبانی در دسترس باشد.

درمان های رفتاری تیک

رفتاردرمانی اغلب به عنوان یکی از اولین درمان های تیک توصیه می شود.

اگر پزشک احساس کند ممکن است درمانی به شما کمک کند ، ممکن است شما را به یک خدمات درمانی روانشناختی معرفی کنند.

یكی از انواع اصلی درمان تیك ، درمان معكوس كردن عادت است. این هدف:

در مورد شرایط خود به شما یاد می دهند
شما را از زمان وقوع تیک های خود بیشتر آگاه کرده و اصرارهایی را که در آن زمان احساس می کنید شناسایی کنید
هنگامی که تمایل به تیک زدن دارید ، یک پاسخ جدید به شما آموزش می دهیم تا انجام دهید – به عنوان مثال ، اگر تیک شما شامل شانه انداختن شانه های شما باشد ، ممکن است به شما آموزش داده شود که دستان خود را تا جایی که تمایل به از بین بردن تیک دارد ، دراز کنید.
همچنین ممکن است از مداخلات رفتاری جامع برای تیک ها (CBiT) استفاده شود. این شامل یادگیری مجموعه ای از تکنیک های رفتاری برای کمک به کاهش تیک ها است.

گاهی اوقات از تکنیکی به نام پیشگیری از مواجهه و پاسخ (ERP) نیز استفاده می شود. این هدف به شما کمک می کند تا یاد بگیرید تا احساسی را که نیاز دارید تیک بزنید تا فروکش کند ، سرکوب کنید.

این روش ها معمولاً نیاز به چندین جلسه با یک درمانگر دارند. اگر بعد از اتمام درمان خودتان به استفاده از آنها ادامه دهید ، بهترین عملکرد را دارند.

دارو برای تیک

چندین دارو وجود دارد که می تواند به کنترل تیک کمک کند. برخی از داروهای مورد استفاده در زیر شرح داده شده است.

داروهای اعصاب
داروهای اعصاب ، که به آن ضد روان پریشی نیز گفته می شود ، داروهای اصلی تیک هستند. آنها با تغییر در اثرات شیمیایی مغز که به کنترل حرکات بدن کمک می کنند ، کار می کنند.

به عنوان مثال می توان به ریسپریدون ، پیموزید و آریپی پرازول اشاره کرد.

عوارض جانبی داروهای اعصاب می تواند شامل موارد زیر باشد:

افزایش وزن
تاری دید
یبوست
دهان خشک
برخی از داروهای اعصاب می تواند اثرات اضافی مانند خواب آلودگی ، لرزش و کشیدگی داشته باشد.

سایر داروها
همچنین یک سری داروهای دیگر وجود دارد که ممکن است برای کاهش تیک و درمان بیماری های مرتبط استفاده شود.

این شامل:

کلونیدین – دارویی است که می تواند همزمان به کاهش تیک و درمان علائم اختلال بیش فعالی با کمبود توجه (ADHD) کمک کند.
کلونازپام – دارویی است که می تواند با تغییر در روش کار برخی مواد شیمیایی در مغز ، به کاهش شدت تیک در برخی افراد کمک کند.
تترابنازین – دارویی است که می تواند تیک را در افراد مبتلا به بیماری زمینه ای کاهش دهد که باعث حرکات سریع و تکراری مانند بیماری هانتینگتون می شود
تزریق سم بوتولینوم – این موارد را می توان به عضلات خاصی تجویز کرد تا آنها را شل کرده و از تیک جلوگیری کند ، اگرچه این تأثیر فقط تا 3 ماه ادامه دارد
این روش های درمانی هر کدام خطر عوارض جانبی را به همراه دارند. در صورت نگرانی با پزشک در این باره صحبت کنید.

عمل جراحی

نوعی جراحی به نام تحریک عمیق مغز در موارد معدودی از سندرم تورت شدید استفاده شده است.

این شامل قرار دادن 1 یا چند الکترود (دیسک های فلزی کوچک) در ناحیه ای از مغز شما است که با تیک مرتبط است.

الکترودها با استفاده از سوزن های ریز عبور داده شده از سوراخ های کوچک جمجمه شما قرار می گیرند. این کار در حالی که خواب هستید (تحت بیهوشی عمومی) انجام می شود.

سیمهای نازک از الکترودها به یک مولد نبض (وسیله ای شبیه ضربان ساز قلب) منتقل می شوند ، که در زیر پوست قفسه سینه شما قرار دارد. این یک جریان الکتریکی می دهد تا به تنظیم سیگنال های مغز و کنترل تیک های شما کمک کند.

هنوز در مورد میزان موثر و بی خطر بودن آن عدم قطعیت وجود دارد ، بنابراین فقط در تعداد کمی از بزرگسالان که تیک شدید دارند و به سایر درمانها پاسخ نداده اند مورد توجه قرار می گیرد.

تهیه و ترجمه:دکترحسین جدید

منبع:https://www.nhs.uk/conditions/tics/treatment/