قارچ سیاه یا موکورمیکوزیس

موکورمیکوزیس (قبلاً زیگومایکوز نامیده می شود) یک عفونت قارچی جدی اما نادر است که توسط گروهی از کپک ها به نام موکورمایست ایجاد می شود. این کپک ها در سرتاسر محیط زندگی می کنند. موکورمیکوزیس عمدتاً افرادی را که مشکلات سلامتی دارند یا از داروهایی استفاده می کنند که توانایی بدن را در مبارزه با میکروب ها و بیماری ها کاهش می دهد ، تحت تأثیر قرار می دهد. بیشتر پس از استنشاق اسپورهای قارچی از هوا ، سینوس ها یا ریه ها را تحت تأثیر قرار می دهد. همچنین ممکن است پس از بریدگی ، سوختگی یا سایر انواع آسیب های پوستی روی پوست ایجاد شود.

علائم موکورمیکوزیس

علائم موکورمیکوزیس بستگی به این دارد که قارچ در کجای بدن در حال رشد است.  در صورت داشتن علائمی که فکر می کنید مربوط به موکورمایکوزیس است ، با ارائه دهنده خدمات درمانی خود تماس بگیرید.

علائم موکورمیکوزیس بینی- مغزی (سینوس و مغز) عبارتند از:

تورم یک طرفه صورت

سردرد

احتقان بینی یا سینوس

ضایعات سیاه روی پل بینی یا بالای دهان که به سرعت شدیدتر می شوند

تب

علائم موکورمیکوز ریوی (ریه) عبارتند از:

تب

سرفه کردن

درد قفسه سینه

تنگی نفس

موکورمیکوز پوستی (پوستی) می تواند شبیه تاول یا زخم باشد و ناحیه آلوده ممکن است سیاه شود. علائم دیگر شامل درد ، گرما ، قرمزی بیش از حد یا تورم در اطراف زخم است.

علائم موکومیکوز گوارشی عبارتند از:

درد شکم

تهوع و استفراغ

خونریزی دستگاه گوارش

موکورمیکوزیس پراکنده معمولاً در افرادی رخ می دهد که قبلاً از سایر بیماری ها بیمار بوده اند ، بنابراین نمی توان تشخیص داد که کدام علائم مربوط به موکورومیکوز است. بیماران مبتلا به عفونت منتشر در مغز ممکن است دچار تغییر وضعیت روانی یا کما شوند.

افراد در معرض خطر و پیشگیری

چه کسانی مبتلا به موکومایکوز می شوند؟

موکورمیکوزیس نادر است ، اما در افرادی که مشکلات سلامتی دارند یا از داروهایی استفاده می کنند که توانایی بدن در مبارزه با میکروب ها و بیماری ها را کاهش می دهد ، شایع تر است. گروه خاصی از افراد بیشتر مستعد ابتلا به موکورمایکوزیس هستند ، 1-3 نفر شامل افرادی که دارای موارد زیر هستند:

دیابت ، به ویژه با کتواسیدوز دیابتی

سرطان

پیوند عضو

پیوند سلول های بنیادی

نوتروپنی (تعداد کم گلبولهای سفید خون)

استفاده طولانی مدت از کورتیکواستروئیدها

استفاده از داروهای تزریقی

آهن زیاد در بدن (اضافه بار آهن یا هموکروماتوز)

آسیب پوستی در اثر جراحی ، سوختگی یا زخم

نارس بودن و وزن کم هنگام تولد (برای موکورمیکوز دستگاه گوارش نوزادان)

چگونه فردی دچار موکورمیکوزیس می شود؟

افراد از طریق تماس با اسپورهای قارچی در محیط دچار موکورمیکوزیس می شوند. به عنوان مثال ، فرم های عفونی ریه یا سینوسی می تواند پس از استنشاق اسپورها از هوا رخ دهد. عفونت پوستی می تواند پس از ورود قارچ به پوست از طریق خراش ، سوختگی یا سایر انواع آسیب های پوستی ایجاد شود.

آیا موکورمیکوزیس مسری است؟

خیر. موکورمیکوز نمی تواند بین مردم یا بین مردم و حیوانات گسترش یابد.

چگونه می توان خطر ابتلا به موکورمایکوزیس را کاهش داد؟

اجتناب از تنفس در اسپورهای قارچی دشوار است زیرا قارچ هایی که باعث ایجاد موکورمیکوزیس می شوند در محیط شایع هستند. هیچ واکسنی برای جلوگیری از موکورومیکوز وجود ندارد. برای افرادی که سیستم ایمنی بدن آنها ضعیف شده است ، ممکن است راه هایی برای کاهش احتمال ابتلا به موکورومیکوز وجود داشته باشد.

از خود در برابر محیط محافظت کنید. 4،5 توجه به این نکته ضروری است که اگرچه این اقدامات توصیه می شود ، اما ثابت نشده است که از موکورمیکوز جلوگیری می کند.

سعی کنید از مناطقی با گرد و غبار زیاد مانند محل ساخت و ساز و حفاری اجتناب کنید. اگر نمی توانید از این مناطق دوری کنید ، هنگام حضور در آنجا از ماسک تنفسی N95 (نوعی ماسک صورت) استفاده کنید.

پس از طوفان و بلایای طبیعی از تماس مستقیم با ساختمانهای آسیب دیده با آب و جاری شدن سیل خودداری کنید. 6

از فعالیتهایی که شامل تماس نزدیک با خاک یا گرد و غبار است ، مانند کار در حیاط یا باغبانی ، خودداری کنید. اگر این امکان پذیر نیست ،

هنگام انجام فعالیتهای بیرونی مانند باغبانی ، کار در حیاط یا بازدید از مناطق جنگلی ، کفش ، شلوار بلند و پیراهن آستین بلند بپوشید.

هنگام دست زدن به موادی مانند خاک ، خزه یا کود ، دستکش بپوشید.

برای کاهش احتمال ایجاد عفونت پوستی ، صدمات پوستی را به خوبی با آب و صابون تمیز کنید ، به ویژه اگر در معرض خاک یا گرد و غبار قرار گرفته باشند.

داروهای ضد قارچ. اگر شما در معرض خطر ابتلا به موکورمایکوزیس هستید (به عنوان مثال ، در صورت پیوند عضو یا پیوند سلول های بنیادی) ، ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی شما ممکن است دارویی برای جلوگیری از موکورمایکوزیس و سایر عفونت های کپک تجویز کند. 7،8 پزشکان و دانشمندان هنوز در حال یادگیری این هستند که کدام بیماران پیوندی بیشتر در معرض خطر هستند و چگونه می توان از عفونت های قارچی به بهترین نحو پیشگیری کرد.

موکورمیکوزیس از کجا می آید

قارچ هایی که باعث ایجاد موکورمیکوزیس می شوند در محیط زندگی می کنند

Mucormycetes ، گروهی از قارچ ها که باعث ایجاد موکومیکوز می شوند ، در سراسر محیط زیست ، به ویژه در خاک و در ارتباط با مواد آلی در حال پوسیدگی ، مانند برگ ها ، توده های کمپوست و کودهای حیوانی وجود دارند.  آنها در خاک بیشتر از هوا و در تابستان و پاییز نسبت به زمستان یا بهار رایج هستند.  اکثر مردم هر روز با اسپورهای قارچی میکروسکوپی تماس می گیرند ، بنابراین احتمالاً نمی توان به طور کامل از تماس با موکورمایست ها جلوگیری کرد. این قارچ ها برای اکثر مردم مضر نیستند. با این حال ، برای افرادی که سیستم ایمنی بدن آنها ضعیف شده است ، تنفس در اسپورهای موکورمایسیت می تواند باعث عفونت در ریه ها یا سینوس ها شود که می تواند به سایر قسمت های بدن گسترش یابد.

انواع قارچ هایی که باعث ایجاد موکورمیکوزیس می شوند

چندین نوع مختلف قارچ می تواند باعث ایجاد موکورومیکوز شود. این قارچ ها موسورمیست نامیده می شوند و متعلق به مرتبه علمی Mucorales هستند. شایع ترین انواع ایجاد کننده موکورمیکوزیس ، گونه های ریزوپوس و گونه های موکور هستند. 5 نمونه های دیگر شامل گونه های Rhizomucor ، گونه های Syncephalastrum ، Cunninghamella bertholletiae ، Apophysomyces ، Lichtheimia (Absidia سابق) ، Saksenaea و Rhizomucor هستند.

تشخیص و آزمایش موکورمیکوزیس

موکورمیکوز چگونه تشخیص داده می شود؟

ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی هنگام تشخیص موکورمیکوز ، سابقه پزشکی ، علائم ، معاینات فیزیکی و آزمایش های آزمایشگاهی شما را در نظر می گیرند. ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی که مشکوک به وجود موکورمیکوزیس در ریه ها یا سینوس های شما هستند ممکن است نمونه ای از مایع سیستم تنفسی خود را برای ارسال به آزمایشگاه جمع آوری کنند. ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی شما ممکن است بیوپسی بافت انجام دهد ، که در آن یک نمونه کوچک از بافت آسیب دیده در آزمایشگاه برای شواهدی از موکورمیکوزیس زیر میکروسکوپ یا در کشت قارچی مورد تجزیه و تحلیل قرار می گیرد. بسته به محل مشکوک به عفونت ، ممکن است به آزمایشات تصویربرداری مانند سی تی اسکن ریه ها ، سینوس ها یا سایر قسمت های بدن نیاز داشته باشید.

درمان موکورمیکوزیس

موکورمیکوزیس چگونه درمان می شود؟

محلول داخل وریدی(IV )برای داروهای ضد قارچ ، معمولاً آمفوتریسین B ، پوساکونازول یا ایزاووکونازول

موکورمیکوزیس یک عفونت جدی است و باید با تجویز داروهای ضد قارچ ، معمولاً آمفوتریسین B ، پوساکونازول یا ایزاووکونازول درمان شود. این داروها از طریق وریدی (آمفوتریسین B ، پازاکونازول ، ایزاووکونازول) یا از طریق دهان (پوساکونازول ، ایزاووکونازول) تجویز می شوند. داروهای دیگر ، از جمله فلوکونازول ، وریکونازول و اکینوکاندین ها ، در برابر قارچ هایی که باعث ایجاد موکورمیکوز می شوند ، کار نمی کنند. اغلب ، موکورمیکوزیس نیاز به جراحی دارد تا بافت آلوده را از بین ببرد

تهیه و ترجمه:دکترحسین جدید

کانال تلگرامی دکترجدیدhttp://@jadidpdf

منبع: https://www.cdc.gov/fungal/diseases/mucormycosis/index.html